|
|
Tweet |
| | Herramientas | Desplegado |
| ||||
| Me ha parecido interesante por eso lo pongo. Prensaescrita.com * XOSÉ MANUEL PEREIRO Permítanme que lles escriba de algo do que sei bastante pouco. Así que tanto me poden agradecer a sinceridade como discutir os meus argumentos con máis razón que nunca, como levar áncoras lectoras na procura de portos máis seguros e fiables. Pero a ignorancia é atrevida, e non me podo resistir a apuntar co dedo a certos aspectos do affaire Martinsa-Fadesa que serían paveros se non se tratara dunha crise que afecta a unha chea de xente. A estas alturas todo o mundo sabe ou supón que a Martinsa atragantouselle Fadesa, e que Manuel Jove non vendeu unha empresa de mil traballadores a unha que tiña cen porque intuíra que o bo non ía durar tanto, senón porque, sobre todo, a oferta era tanta que sería de parvos rexeitala. Tamén é de coñecemento xeral (cando falo de coñecemento xeral é que ata eu o sei) que a crecemento elefantiásico do sector inmobiliario descansaba en tres piares: 1. A edificabilidade dos terreos é daquela maneira, hoxe así e mañá asá. 2. Por razóns culturais ou porque non había cousa mellor que facer cos cartos, en España todo o mundo quere ter vivenda en propiedade. 3. O diñeiro custaba pouco (que cho prestaran, non ganalo). Tres piares equilibrados por unha verdade curiosa: neste mundo, as cousas non custan o que valen, senón o que se está disposto a pagar por elas. Quen tiña moito capital dedicábase a acaparar solo, rústico, forestal, non urbanizable ou en pendente, á espera de que se converteran en construíbles mediante a evolución natural do progreso, ou en casos como o da urbanización de El Pocero en Seseña e centos doutros, engordando as contas correntes dos responsables políticos que. Daquela, ou construíanse axiña, ou se engadían a un peto de terreos, unha operación que antes se chamaba especular e agora acumular stock. Martinsa pagara por Fadesa non o que valía senón, como se sabe agora, o que a xente se supuña disposta a pagar polo que se ía vender. E así se taxou oficialmente o seu valor, e a compra a Jove foi deses negocios perfectos nos que as dúas partes saen encantadas de terse coñecido e feito o trato. Ata quedou encantado o recén estreado alcalde da Coruña. Sen embargo, como sabe calquera que se teña sentado nunha banqueta de tres patas, calquera movemento provoca ir de cu, de fociños ou de lado. Neste caso fallou a pata do diñeiro barato e empezouse a inspeccionar algo e nalgúns sitios a pata das circunstancias nas que se recalificaban os terreos. Entre os que se foron de fociños está Martinsa, e agora, como pasa sempre neste mundo do libre mercado, hai rogativas á Administración a ver se bota unha man. En realidade, o sector sempre dependeu grandemente da Administración, de que lles dera permisos para edificar en desertos sen auga como Seseña, ou de que lles proporcionasen servizos como as vías de comunicación na costa ou nas urbanizacións periféricas das cidades galegas. Agora pretenden que lles compren parte daqueles terreos que foron amoreando. Pois que lle compren, home. Que máis dá que nolo saquen dos impostos ou que as caixas e bancos acredores compensen a perda facendo derramas nas nosas contas e nas nosas hipotecas. ¡Viva o mercado! que caray. |
| ||||
Me ha parecido interesante por eso lo pongo. En galego, non. En galeñol pode. |
| ||||
| Lo traduzco (mejor o peor): XOSÉ MANUEL PEREIRO Permítanme que les escriba de algo de lo que se bastante poco. Así que tanto me pueden agradecer la sinceridad como discutir mis argumentos con más razón que nunca, como levar anclas lectoras en la búsqueda de puertos más seguros y fiables. Pero la ignorancia es atrevida, y no me puedo resistir a apuntar con el dedo a ciertos aspectos del affaire Martinsa-Fadesa que serían paveros si no se tratara de una crisis que afecta a un montón de gente. A estas alturas todo el mundo sabe o supone que a Martinsa se le atragantó Fadesa, y que Manuel Jove no vendió una empresa de mil trabajadores a una que tenía cien porque intuyera que lo bueno no íba a durar tanto, sino porque, sobre todo, la oferta era tanta que sería de parvos rechazarla. También es de conocimiento general (cuando hablo de conocimiento general es que hasta yo lo sé) que el crecimiento elefantiásico del sector inmobiliario descansaba en tres pilares: 1. La edificabilidad de los terrenos y de aquella manera, hoy así y mañana asá. 2. Por razones culturales o porque no había otra cosa mejor que hacer con el dinero, en España todo el mundo quiere tener vivienda en propiedad. 3. El dinero costaba poco (que te lo prestaran, no ganarlo). Tres pilares equilibrados por una verdad curiosa: en este mundo, las cosas no cuestan lo que valen, sino lo que se está dispuesto a pagar por ellas. Quien tenía mucho capital se dedicaba a acaparar suelo, rústico, forestal, no urbanizable o en pendiente, a la espera de que se convirtieran en construíbles mediante la evolución natural del progreso, o en casos como el de la urbanización de El Pocero en Seseña y cientos de otros, engordando las cuentas corrientes de los responsables políticos. Entonces, o se construían enseguida, o se añadían a una bolsa de terrenos, una operación que antes se llamaba especular y ahora acumular stock. Martinsa pagara por Fadesa no lo que valía sino, como se sabe ahora, lo que la gente se suponía dispuesta a pagar por lo que se íba a vender. Y así se tasó oficialmente su valor, y la compra a Jove fue de esos negocios perfectos en los que las dos partes salen encantadas de haberse conocido y de haber hecho el trato. Hasta quedó encantado el recien estrenado alcalde de A Coruña. Sin embargo, como sabe cualquiera que se haya sentado en una banqueta de tres patas, cualquier movimiento provoca ir de culo, de bruces o de lado. En este caso falló la pata del dinero barato y se comenzó a inspeccionar algo y en algunos sitios la pata de las circunstancias en las que se recalificaban los terreos. Entre los que se fueron de bruces está Martinsa, y ahora, como pasa siempre en este mundo del libre mercado, hay rogativas a la Administración a ver si echa una mano. En realidad, el sector siempre dependió grandemente de la Administración, de que les diera permisos para edificar en desiertos sin agua como Seseña, o de que les proporcionasen servicios como las vías de comunicación en la costa o en las urbanizaciones periféricas de las ciudades galegas. Ahora pretenden que les compren parte de aquellos terrenos que fueron acumulando. Pues que le compren, hombre. Qué mas da que nos lo saquen de los impuestos o que las cajas y bancos acreedores compensen la pérdida haciendo derramas en nuestras cuentas y en nuestras hipotecas. ¡Viva el mercado! que caray. Última edición por Berebere; 20-jul-2008 a las 10:48 |
| ||||
| ||||
| hombre!! es el galego de verdad, no te olvides que antes solo los galeguiños de la tierra falaban galego, porque eran unos ignorantes; ahora como se ha vuelvo, megaguai la "gente pijaintelectual" lo habla como "desde siempre" ![]() Si, es un resumen perfecto de la idea general del foro. |
| ||||
hombre!! es el galego de verdad, no te olvides que antes solo los galeguiños de la tierra falaban galego, porque eran unos ignorantes; ahora como se ha vuelvo, megaguai la "gente pijaintelectual" lo habla como "desde siempre" No sé lo que has querido decir, pero yo sí sé lo que yo he querido decir. Yo soy de esos ignorantes que sólo "falaban galego", de esos "galeguiños" de la tierra, y lo tengo a gran orgullo. Hasta la escolarización no tuve contacto con el castellano, y fue bastante duro, te lo puedo asegurar. Hoy día puedo hablar, escribir y entender el castellano y otras lenguas, pero me ha costado mucho esfuerzo, mi esfuerzo, sobre todo para no meter la pata. No soy de esa "gente pijaintelectual" que lo "habla desde siempre", es que lo he hablado desde siempre. Además, es que simplemente no me hallo con eso que se pretende pasar por gallego, metiendo por medio calcos del castellano, galleguizando palabras y olvidando las que se han usado toda la vida, y que se encuentran documentadas, y metiendo lusismos, o si se quiere, modos dialectales de zonas muy concretas. Cada vez que veo la TVG me entran ganas de vomitar por lo que, supuestamente, tratan de hacer pasar por gallego, un gallego que ha estado dando bandazos y perseguido hasta por los que debieran haber sido sus defensores. Lamento que el gallego que siempre he hablado y que recuerdo haya desparecido, pero no pienso adaptarme al galeñol. |
| ||||
| Ningún problema, hay zonas donde el gallego recibe mucha influencia del portugués, y al revés también, no te creas. Es simplemente que me revienta esa moda de copiar lo que se dice en portugués, o como se escribe en portugués, y adoptarla como propia cuando nunca ha existido en gallego. Todavía se me revuelven las tripas con la "victoria" por el reconocimiento de "cuxo" en gallego,- vendido como la incorporación del portugués "cujo", cuando este no es sino la adaptación del castellano "cuyo", pero presentarlo así les hubiese producido urticaria-, esa construcción no la recuerdo haber escuchado nunca antes de oír hablar castellano, ni falta que hace. Y el gallego, más o menos, ha estando estandarizado, salvo las versiones dialectales. Yo cuando digo el gallego de verdad es el que oía hablar a mis abuelos cuando era niño, palabras que ahora ni siquiera vienen en el diccionario. |
| ||||
| Yo no soy galego ni se mas de 3 palabras en galego, pero quisiera puntualizar una cosa En español tenemos anglicismos y otras palabras que provienen de otros idiomas (supongo que tambien tendremos lusismos). ¿Tanto problema es que el galego tenga lusismos? ¿Hara falta una "Real Academia de la lengua gallega"? Seria una buena forma de dilapidar mas dinero publico pagando un sueldo mas por cada letra del abecedario, 2 si encima asignamos sillones para las mayusculas
__________________ GRATIS, hazte tu propio carnet de lonchafinista subes una foto, pones el nombre, el numero que quieres en el carnet y eliges el tamaño, puedes hacer tantos como quieras. Subelo a imageshack para que el foro no te lo reduzca Juega a eRepublik, Invadidos por Brasil, unete a la reconquista Haz click aquí para ver el "Spoiler" |
| ||||
| A juzgar por lusismos y otros términos que has mencionado, no te veo como un galeguiño da terra y tal, dado que esos términos una persona del campo no comprenderia ni le interesaría entender. Garda a gadaña home!!! Sin ánimo de ofender, me presento: soy española por adopción, mis padres, mis abuelos, mis bisabuelos (perdón una era portuguesa), muchos de mis tios y primos eran/son gallegos. Como sabes antes (dictadura) y hasta hace muchos años hasta te daban de ostias porque "por poner n enves de m antes de la p o b", mi papá 1930-1987 hizo la egb (lo deduzco porque hizo la escuela hasta los 14 y dice que no perdió ningun año). Mi mamá no fue a la escuela porque "ti como eres muller no necesitas" según mi abuelo que era maestro y le enseño lo básico. En fin.... lo que dije de los pijos fue algo de lo que me he enterado por una compi del modul II (nivell C) de catalán, gallega que vive desde hace muchos años en Barcelona. |
| ||||
| en mi tierra, habia gente que habia emigrado hacia como 40 años que hablaban gallego como si hubieran llegado ayer y solo yo (y los gallegos claro) lo entendian. Al leerlo pues no lo sé, algunos términos los deduzco por el contexto, alguno porque al pronunciarlos mentalmente me doy cuenta que quieren decir. |
![]() |
| Herramientas | |
| Desplegado | |
| |